Bij het krieken van de dag mijn drive-genoten ophalen en daarna door naar Nunspeet waar onze organisator Jan van der Plas een gaatje gevonden heeft in de planning van die dag. Om half 1 kunnen we de baan in dus hebben alle tijd voor koffie en flight indeling. Jaap van Rijn heeft dit jaar al zo vaak mee gespeeld dat hij van mening is dat hij zich met de flight indeling mag bemoeien. Jan weet hem fijntjes uit te leggen dat deze taak aan Leen toebehoort. Jammer dat Jan bij het gaatjes vinden geen gaatje in de bewolking heeft gevonden maar ja, je kunt niet alles hebben. In de store dus maar snel een paraplu gekocht die me voor de ergste nattigheid moet behoeden.

Kwart over twaalf, over het parkeerterrein waar de proviand voor onderweg wordt opgehaald naar de eerste tee. Jan heeft ons voor verrassing op Zuid laten beginnen, het meest smalle parcours van Nunspeet. Werk aan de winkel dus, en voor opwarming geen tijd. De ballen moeten per direct RECHT. Dat valt voor velen toch niet mee en moeten na slag 1 al het struikgewas doorploegen. Goed dat heide een sterke structuur heeft. Ik ben ingedeeld (door Leen dus) bij de organisator Jan en de altijd spraakzame Harry P. Over Jan niet meer dan lof natuurlijk, hij is immers ook voorzitter van de sjoemel commissie. Harry daar in tegen had vandaag eens besloten niet van de fairway gebruik te maken en ik kon mijn rolletje foto’s volschieten met plaatjes van Harry in de meest vreemde standen om de bal vanuit het struikgewas naar de overkant te schieten in het andere struikgewas. Arme jongen, maar ik heb hem veel helpen zoeken terwijl Jan stoïcijns in zijn scootmobiel de ene na de andere peuk zat weg te paffen. Waarschijnlijk hierdoor is het zicht wat wazig geworden want op de tweede 9 begon hij het gaatje niet duidelijk meer te zien. Alle putts gingen ernaast of draaiden er weer uit, zelfs binnen de halve meter.

In het tweede deel werd het overigens droog en viel de wind weg waardoor de stemming er sowieso beter op werd. De gemiste puttjes en zoekgeraakte ballen werden voor lief genomen en……… we kwamen in de buurt van hole 19. Daar worden de kaarten geschut, geteld, gecontroleerd, gefotografeerd (om ze in de golf.nl app te zetten) en ondertekend door marker en speler. Al met al een serieuze zaak tegenwoordig om de sjoemel commissie niet overmatig te belasten. Daarna is het tijd om ellende en euforie met elkaar te delen met een biertje en een bitterbal. Bij de prijsuitreiking blijkt dat: Jaap van Duijn het scherpste oog en schot had voor de Neary en dat Leen Haasnoot op de Longest niet te passeren was, flessen wijn en hulde voor de mannen. Daarna kreeg onze Alewijn de aanmoedigingsprijs uitgereikt. De derde plek is voor Corwin die al vertrokken was, hij moest de kinderen nog naar bed brengen of zo. Tweede of eigenlijk gedeeld eerste samen met Willem G is Ton Lammers met 36 punten. De lagere hap van Willem maakt dat hij dagwinnaar is. Hulde, dank en drank voor de mannen. Wanneer de laatste Dame Blanche verorbert is kunnen we huiswaarts. Het was weer een bijzondere aflevering van Durbuy.