De dag van aankomst is een heel geregel. Niet dat wij daar last van hebben, daar hebben we onze specialist voor, Leen Haasnoot. Bij de aankomst in het hotel kunnen we onze kamers nog niet in. Dan blijft er niets anders over om een drankje te nemen om niet te verdrogen. Dan worden de golfset gebracht en Leen checkt club voor club, tas voor tas of het klopt. En het klopt, althans niet voor Hans, of toch wel 😂. Albrecht vraagt welke tas voor hem is en Jan laat zijn roommate Jacob zijn spullen naar de kamer dragen. Zo hebben we het allemaal druk met onze eigen organisatie.

Een deel van de groep blijft de middag uitrusten bij het zwembad, de rest wil even naar het dorp lopen. Aan het einde van de boulevard kunnen we per boot oversteken naar het strand. Daar nemen we een drankje voor we terug over strand gaan lopen naar ons hotel. In het hotel zitten veel Engelsen die hier graag golfen blijkbaar. Waar we geen rekening mee hebben gehouden is dat de plaatselijk musquito vereniging ook in het hotel zat die ons bij het eten en ‘‘s nachts in de kamer flink te grazen hebben genomen. De oplossing schijnt te zijn dat de airco bij het avondeten aan moet op -10 en lange broeken aan de eettafel. Het hotel ziet er keurig uit en de bedden slapen prima. Bij het ontbijt is er voor ieder wel wat lekkers te vinden, voor mij ei.

Het betreden van de ontbijtruimte is nog wel een dingetje, je wordt verzocht je kamernummer te melden. Ik zit met Cornelis en Gertjan, twee vroege vogels, te wachten op de rest. Daar komt onze vriend Jacob aanlopen en wordt tegengehouden bij de deur van het terras. Ik kan geen lip lezen maar weet bijna zeker dat het over een kamernummer gaat. Jaap schud zijn hoofd en graaft in zijn zak naar het kaartje van de kamer. Daar staan echter geen nummers op 😂. Hij schijnt licht in paniek te geraken met al dat lekkers binnen waar hij niet in mag zonder correcte code. Dan ziet hij ons zitten, de verlossers die weten dat hij kamer 418 heeft. Zichtbaar opgelucht komt hij bij ons zitten 😂😂😂😂