Vandaag is onze vrije dag, tenminste, voor de meesten. Mijn werkdag begint weer om 7.00 uur en om 8.30 zitten we weer aan het ontbijt. Er is een strak schema opgesteld vanwege een dagje Pyreneeën. Ik weet een prachtige plek met een leuke tandradbaan maar het is een pokke eind rijden, maar vooruit. De reis begint zoals altijd gewoon voor de deur en eindigt al aan het eind van de straat. Willem G. is vergeten een jas of een vestje mee te nemen. Niemand is verbaasd. Paul en Leen, opgevouwen in twee auto’s, besluiten toch iets ruimer te gaan zitten. Zo vertrekken om 10.00 uur 3 auto’s richting de bergen. De eerste stop is in Besalú, een vergeten parel in de streek volgens de Telegraaf. Voor Jan hebben we een elektrische step meegenomen anders komt hij niet ver. Als we hem uit de auto laden, aanzetten en Jan erop zetten roept hij: “hij doet niks”. Na reparatie (uit en aanzetten) konden we op pad. De eeuwenoude brug is een grote teleurstelling. Het is te warm, ik krijg de mannen niet meer spontaan bijelkaar om een groepsfoto te maken en wanneer ik iemand vind die de foto wil maken blijkt het een slechte fotograaf. Van de brug is niets te zien. Gauw door.

Na nog een uurtje rijden over smalle kronkelige weggetjes komen we bij Ribes de Freeser, de startplek van de Cremallera (tandradtrein naar boven). Het auto parkeren is wat lastig met 3 stuks maar vinden allemaal een plekje. Het schema klopt, vertrek om 13.01 en terug om 14.10. Dat geeft ons een kleine twee uur om boven op de 1964 meter hoge berg even rond te neuzen. De mannen hebben vanmorgen categorisch geweigerd een lunchpakket klaar te maken dus in draf naar het restaurant om daar een broodje te scoren. Daarna splitst de groep zich op in hang-ouderen en landlopers. De natuur is prachtig als je het wilt zien en er worden nog een paar foto’s gemaakt. Niet van de groep, die is niet meer bij elkaar te krijgen. Op een rustig plekje nog even gefacetimed met Jacob van Duijn om hem even deelgenoot te maken van ons uitje.

Daarna alle ballen verzamelen, de trein naar beneden en weer twee uur terug in de auto naar Mar Blau waar Cobie en Ageeth al op ons wachten. Het schema is nog steeds in takt maar blijft krap. Dan weer zo’ n vakantie moment en moeilijk voor de organisatie. Iedereen wil wat bestellen en roept wat door elkaar. Ik hoor de eigenaar zeggen dat hij met twee biertje terug komt en denk, dat gaat hier niet goed, en we hebben weinig tijd. EVEN OPLETTEN, wie wil er bier, vingers omhoog. Cornelis mompelt wat en heeft alleen oog voor zijn Ageeth, Leen en Paul zie ik maar er wordt nog om wijn gevraagd. Jan steekt zijn hand op en vraagt om Bacardi-cola. Dit zijn lastige momenten voor mij, van coördinatie is geen sprake meer. Uiteindelijk heeft iedereen te drinken gehad zij het dat die ene fles wijn een factor 5 tekort was. Om klokslag 20.00 uur rijden we van het parkeerterrein op weg naar de luchthaven maar we moeten ook nog tanken. Onderweg komen we ook nog in een file terecht (Barcelona gangers die een weekend aan de kust verblijven). Het oponthoud duurt ongeveer een kwartier en de mannen zijn net op tijd om 21.15 op de luchthaven afgezet, 55 minuten voor vertrek. Daarna Cornelis en Ageeth nog even richting gegeven naar Playa d’Aro en dan door naar huis. In de auto heb ik al verteld dat ik blijdschap ervaar dat de mannen weer huiswaarts gaan. Komen is leuk, weggaan nog leuker. Je moet dit natuurlijk met een korreltje nemen maar ben wel echt een soort moe. Een afzakker in de Arenal en naar bed.