Organisator Jan van der Plas wil wel eens met eigen ogen zien waar het nu allemaal om draait met de CO2 discussie, de stikstof uitstoot, en waarom de boeren er de schuld van krijgen. Er komen nu al weken lang geen bestellingen meer binnen aan de zaak bij van Dijk en de werknemers vragen zich af wat er aan de hand is met de aannemers. Jan weet het nuttige met het aangename te combineren en gaat op zijn vrije zaterdag met zijn vriendengroep golfen midden in het rampgebied. Voor het geval het uit de hand mocht lopen heeft hij voor iedereen koffie gezet, broodjes gesmeerd en zelfs een lunchpakket klaar gemaakt. Om 10.00 uur moeten we afslaan dus om 8.30 gaan we op pad.

Met mijn oude diesel en navigatie uit 1920 kom ik er natuurlijk niet, Wilnis bestond nog niet in die tijd. Ik vraag dus aan mijn vaste navigator Jaap van Duijn of hij zijn Google Maps aan wil zetten en mij rustig naar de plek des onheils wil leiden. Via Leiden rijden we richting Schiphol en vlak na het brugrestaurant is een nieuwe afslag die ons met de N201 om de luchthaven laat rijden en door nieuwe kantoorparken en industriegebieden om Aalsmeer heen laat rijden. Mijn navigatie is inmiddels, letterlijk en figuurlijk, totaal ‘van de kaart’. Maar na een paar tunnels en rotondes in een uitgestrekt graslandschap terecht, hier moet het dus zijn. Het is er rustig want de boeren zelf zijn op de trekker op weg naar de Hotels van Oranje in Noordwijk om in te breken in het tv programma van Harry Mens. En daar zien we het met eigen ogen. Waar er vroeger nog maar een paar koeien in Nederland werden gesignaleerd lopen er nu honderden. Rustig achter elkaar aan sjokkend, als of er niets aan de hand is, de hele maatschappij ontwrichtend. We zullen de navigatie gegevens opslaan en doorspelen naar de instanties die er ‘gehakt’ van zullen maken.

Dan op de golfbaan, we hebben immers ook nog een dagje uit. Wilnis, vlakker dan vlak in de weide omtrek maar de golfbaan zelf lijkt wel een ‘postzegel buitenland’ op Wilnis geplakt. Mooie glooiende fairway’s en greens, blinde afslagen waarbij je de landing van de afgeslagen bal niet meer ziet (mits je hem goed raakt) en veel waterpartijen maken de baan tot een interessant geheel. Neem daarbij de stormachtige Schotse wind die er op zaterdag stond en de mix voor een zware dag is klaar. Na de indeling van de flights mag ik met Leen Haasnoot en de inmiddels vaste en enthousiaste invaller Ton Lammers als eerste weg. Laat ik nou vandaag de kokers weer vergeten zijn maar Ton had er nog een in zijn tas van vorige keer. Die heb ik in de kofferbak van de auto laten liggen dus laat maar, ik verzin wel iets anders. Voor de Longest heb ik naar eigen mening wel een bijzondere constructie ontworpen omdat die blinden achter ons een kaartje op de grond, zo ver bij de tee vandaan nooit zouden vinden. (Mooie slag overigens Leen, jammer dat Harry hem nog afsnoepte van je).

Het golfen ging goed maar hoe goed heb je niet zo in de gaten als marker, je bent druk bezig om de andere spelers te controleren op ongeoorloofde zaken op de baan. En dat zijn er nogal wat volgens de golfregels en ethiek. Je hebt het er gewoon druk mee, zeker als je net van Willem Guyt op je donder hebt gehad dat je de boeven goed in de gaten moet houden. Je bent zo aandachtig de andere slagen aan het tellen dat je je eigen stand bijna vergeet maar gelukkig let een ander ook op jou. Bij onze flight was niet heel veel zoekwerk naar verdwenen ballen en we liepen in 18 holes zo’n drie kwartier uit op de 2e flight en zaten dus al geruime tijd binnen voordat ze verwaaid binnen kwamen. Onze kaarten waren toen al geteld en getekend waarbij ik tot verbazing wel tot 35 punten kwam, dat is best veel voor een dag als deze. Leen maakte mij nog attent op een telfout bij een stroke-index waardoor hij nog een puntje extra kreeg en dat bleek ook nog voor mij te gelden, 36 dus. Na de andere kaarten ontvangen te hebben moest alles nog in de pc en na de invoer bleken de standen overeen te komen. Nadat organisator Jan de benodigde wijnen naar de tafel heeft gesleept kon de prijsuitreiking beginnen met een bijzonder hilarisch moment omdat Jan had verzonnen een ‘fles’ whisky mee te nemen als prijs. Derde is vandaag Jaap van Duijn die op hole 14 al 32 punten had en uiteindelijk na 18 holes met 29 punten thuis kwam. Hoe dat in zijn werk gaat legt hij zelf maar een keer uit. Een knappe tweede plek voor (Mister Iron 5) Corwin Verhoef met 34 punten en ik mocht na hele lange tijd de hoofdprijs weer eens in ontvangst nemen. Laat ik nu ook het blauwe jasje vergeten zijn. De foto’s vertellen de rest van het verhaal en ik bedank mijn mijn golfvrienden weer voor een mooie dag in het geschiedenisboek van Durbuy.

Willem Guyt