Vrijdag begint de dag weer relaxt. Om 9.30 koffie en ontbijt met z’n allen en tevens een moment om de lunchpakketten klaar te maken. Dan gaan we naar de hooggelegen baan van Mas Nou in de bergen bij Playa ’d Aro, Jan zijn favorite baan. Hij is opgeknapt, heeft goed zijn rust en “medicatie” genomen gisteren, heeft als een roosje geslapen op de kamer bij Jacob, en heeft er zin in. Toch zullen we hem nog een beetje in de gaten moeten houden want de kleur is nog niet echt van een gezonde golfer. We rijden allemaal in buggies en dat is maar goed ook want het is behoorlijk warm.

Om 13.00 uur gaan we dan echt van start op de eerste hole van Mas Nou. De uitzichten zijn spectaculair mooi en de baan ligt er goed bij. Op hole 3, par 3, ligt er op eens een klein papiertje bijna in het gaatje, wie zou dat nu uit zijn tas hebben laten vallen. Als we het op willen ruimen blijkt het met een pinnetje vast te zitten en er staan een naam op: Harry van der Plas. Mas nou nou, die valt alleen nog maar te verbeteren met een hole in one, maar die valt niet vandaag. Ton die hier voor het eerst is geniet van de omgeving en zou bijna vergeten zijn ballen te slaan. Er wordt in verschillende flights geworsteld met de baan, de warme omstandigheden en de snelle greens. Na afloop hebben we een snelle evaluatie en een snelle hap. Rapido, rapido, de keuken gaat dicht, de tap gelukkig nog niet. Na het tellen van de kaarten blijkt dat onze tennisgoeroe (of buda) met 40 punten binnenkomt. Dat zit zo: hij vind golf leuk, ons groepje tof, de omgeving skitterend en meneer is aan het investeren in golfsets. Tel je alles bij elkaar op valt 40 punten nog mee, maar de anderen kunnen er niet aan tippen. Corwin is tweede met 34 punten en Willem Guyt staat met 33 punten nog net op het podium. Dag 1 zit er bijna op.

De meesten slapen boven het Arenal cafe, sommigen alleen, anderen delen de kamer. Privacy staat hoog in het vaandel dit jaar dus is er nog extra ruimte gehuurd voor de mannen. Hier gaan we snel omkleden voor het avondprogramma ennnnnnnn, nog even een biertje voor onderweg. We eten vanavond in Can Dulçe aan de achterzijde van Pals, een typisch Catalaans restaurantje. Het weer is perfect dus we kunnen buiten op het plein eten. De ober kijkt even verschrikt naar de luidruchtige groep maar ontspant als hij ziet dat de wijnflessen niet aan te slepen zijn. Voorgerechten regelt Willem, pica pica voor iedereen, ze hoeven zich alleen maar te verdiepen in het hoofdgerecht. Aan het einde van de avond trekt Leen zijn creditcard en voor iedereen lijkt het alsof het allemaal niets kost. Mañana otra dia.